Chip Dry (2): stirred not shaken

Dan moet ik er wel de juiste mix en verhoudingen bij vermelden, anders wordt het natuurlijk niks met dit zomerdrankje.

ijsblokjes
1/3 Taylor's Chip Dry witte port (ijskoud)
2/3 Schweppes Tonic (koud)
muntblaadjes
eventeel schijfje citroen

Schenk de koude port op de ijsblokjes, tonic toevoegen, afmaken met een paar blaadjes munt.
Voor de liefhebber nog een dun schijfje citroen toevoegen.
Serveren met gezouten amandelen.

Om de port goed koud te krijgen kun je de fles een kwartiertje in de vriezer leggen.
Niet vergeten de fles er weer uit te halen want:
1. explosie in de vriezer
2. zonde van de port
3. vriezer ontdooien is een rotklus
Chip Dry is verkrijgbaar bij Sauter Wijnen.

Handig is om altijd een paar citroenschijfjes ingevroren te hebben.
Lekker voor in de tonic, ook zonder port, voor degenen die nog moeten rijden.

Chip Dry (1)

Daar sta je dan. Zonder plu, zonder regenpak, zonder boterhamzakjes om je voeten, doorweekt tot op het bot, in het hart van de Ribeira op zoek naar de Santa Clara, volgens mijn gidsje een betoverend renaissance kerkje. Het water komt van alle kanten. Het gutst van de daken, wilde watervallen kletteren van de scheve pannen en vormen kolkende rivieren in de smalle keienstraatjes. Drie stappen en ik ben aan de overkant. Deze schoenen zijn niet waterproof. Het druppelt nu ook langs nek en rug naar beneden. De kapel is gehuld in goud. Ja, prachtig. Maar de betovering blijft uit en in stilte vraag ik mij af wat ik hier doe.

Zes dames, een hotel in el centro en een goed gevulde portemonnaie. Drie dagen galao, pasteis de nata, bacalhau, fado en port port port. Gegarandeerd succes. We gaan terrasjes pakken, shoppen, cultuur snuiven en heerlijk eten, platos vol. Wat kan er nog mis gaan?

Schuilend onder de Middeleeuwse boog denk ik aan thuis. Aan een knapperend vuurtje met warme chocomel. Dat lijkt nu opeens het paradijs. Geen spoortje van de zon te ondekken, niet eens één straaltje kan het donkergrijze dek daarboven doorbreken. De wolkbreuk houdt twee dagen aan. En dan, na een lange dag rennend van afdakje naar afdakje, schuilend in kerken en winkelcentra, gaat het gekletter over in getik, het getik over in gedruppel, het gedruppel over in stilte. Roze slierten hangen in de lucht waar het blauw langzaam terrein wint. De Tripeiros van Porto komen tevoorschijn, verlaten hun huizen en zoeken een plekje op het plein, op het tarras van de tasca, het café of de pasteleiria. Wij vervolgen doorweekt maar nu en stuk opgewekter onze weg omhoog, naar de kelders van Taylors. Het beroemde porthuis gesticht in 1690. Na een korte beklimming van de Rua do Choupelo bereiken wij ons doel.

En daar wacht ons een sensatie, een smaaksensatie. Niet in Parijs, Londen, New York, of Buenos Airos, nee, in Porto proeven wij zoiets fris en tintelends, dat het je natte onderbroek, je vermoeide benen, je doorweekte sokken terstond doet vergeten. Fris van de mint, sprankelend van de tonic, fruitig van de citroen, diepgang van de druif. Witte zwoele port. Eén slok en de zon straalt, de smaken van de zomer zwellen aan. Wat een heerlijkheid! Hier op de heuvels aan de oever van de Douro, zomaar, voor het grijpen. We nemen het mee en drinken onze ontdekking in het zicht van de lente op naar de zomer. Die is verdacht dichtbij met Chip Dry van Taylor’s. Hét zomerdrankje van 2010 is ontdekt!